„Mi više nijesmo Crnogorci nego Srbi“

Ukidanjem države Crne Gore, oduzeto je Crnoj Gori, ne samo kao državi, nego i kao posebnom narodnosno-političkom subjektu, pravo da ravnopravno sa drugim jugoslovenskim narodima i zemljama učestvuje u odlučivanju o stvaranju zajedničke države jugoslovenskih naroda i zemalja, u odlučivanju o uslovima ujedinjenja, o obliku zajedničke države, njenom ustrojstvu i položaju Crne Gore u njoj

Sistem je stvoren sa usmjerenjem da se učvrsti svijest o istorijskoj pravednosti i progresivnosti Odluke Podgoričke skupštine 1918. i njenom fundamentalnom doprinosu stvaranju jugoslovenske države. Time je stvoren i mit sa takvom sadržinom. Mit o progresivnosti njenog pripremanja i donošenja upravo na način kako je to i učinjeno.

2a) Analiza sadržine sveukupnosti pravno-regulativnih određenja Odluke Podgoričke skupštine daje rezultat: ni najmanja moguća vrsta autonomije ili lokalne samouprave nije data Crnoj Gori kao socijalnoj, političkoj i kulturnoj zajednici građana. Ni bilo koji oblik samostalnog kolektivnog subjektiviteta naroda Crne Gore kao integralne cjeline. Nije joj data nadležnost autonomije ili lokalne samouprave da može odlučivati o bilo kojem pitanju. Nije joj određeno ni pravo da, kao posebni samostalni subjekt, u novostvorenoj državi participira u donošenju odluka od egzistencijalnog značaja za narod njen. Niti je određeno, niti je makar nagoviješteno, da je crnogorsko ime, u bilo kom obliku i značenju, u bilo kojoj kombinaciji, elemenat imena države u kojoj će biti. Nema ni određenja da će teritorija Crne Gore u državnom ustrojstvu nove države zadržati crnogorsko ime. To je jedan od dokaza da je izvršeno sjedinjenje Crne Gore sa Srbijom, a ne njihovo ujedinjenje.

Da će se to dogoditi niko nije rekao ni riječi ni u procesima izbora ni na sjednici Podgoričke skupštine do usvajanja Odluke. A da su to znali i htjeli kreatori njenog teksta i ključni akteri načina njenog donošenja, kazao je potpredsjednik Skupštine Fatić dan poslije usvajanja Odluke na III sjednici Skupštine, kratkom rečenicom koja glasi: „Mi više nijesmo Crnogorci nego Srbi“.

Regija u okviru Srbije

Da Odlukom nije ostvareno ujedinjenje, nego da su „Vojvodina i Crna Gora prisajedinjene Srbiji“, utvrdio je još prije osam decenija srpski velikan u nauci ustavnog prava Slobodan Jovanović, naučnik koji je u najvećoj mogućoj mjeri precizno odabirao riječi u prikazivanju pravno regulativnih određenja. On je to iskazao utvrđenjem da su nakon donesenih odluka Crna Gora i Vojvodina imale jednak, u državnom pogledu desubjektiviziran položaj. Konstatovao je da to kazuje i sadržina Proklamacije regenta Aleksandra o ujedinjenju 1. decembra 1918. godine, šest dana poslije donošenja Odluke, u kojoj on Crnu Goru tretira kao inkorporirani dio države Srbije. Jednako kao Šumadiju, Mačvu i svaku drugu regiju u okviru Srbije.

Sve kazano uvjerava da je riječ „ujedinjenje“ smišljeno taktički umetnuta u tekst Odluke i da je motiv za to interesno-politički. Umetnuta je u sklop riječi i rečenice tako da nikako ne može promijeniti strateško opredjeljenje o sjedinjenju, a da real-psihološki stvara privid da se zaista ostvaruju jugoslovenska ideja o ujedinjenju i želja crnogorskog naroda da se ona ostvari. Privid koji skriva istinu. Da se unitarističko/unionističko sjedinjenje/prisajedinjenje narodu predstavi kao ujedinjenje saglasno suštini autentične jugoslovenske ideje.

3a) Sadržina, suština i smisao pravno-regulativnog određenja u dijelu citirane druge tačke Odluke – da se Crna Gora ujedinjuje sa Srbijom u „jednu jedinu državu pod dinastijom Karađorđevića“ – uz drugo što je transparentno, u sebi skriveno ali izvjesno, sadrži i određenje: „Srbija je ta jedna jedina država“.

Bez pomena Crne Gore

4a) Pravno-regulativno određenje u drugom dijelu rečenice druge tačke Odluke koje je formulisano riječima – te da „tako ujedinjene stupe u zajedničku otadžbinu našeg troimenog naroda Srba, Hrvata i Slovenaca“ – u kontekstu skupa i sklopa drugih pravno-regulativnih određenja Odluke, kazuje da je to određenje umetnuto u tekst iz taktičkih razloga – da stvara uvjerenje, da stvara privid, da će i Crna Gora, kao samostalni subjekt, nastaviti da učestvuje u završnim procesima stvaranja države jugoslovenskih naroda. Nikakvu drugu ulogu, baš nikakvu, te riječi ne mogu imati u tekstu Odluke. Jer, ukidanjem države Crne Gore, oduzeto je Crnoj Gori, ne samo kao državi, nego i kao posebnom narodnosno-političkom subjektu, pravo da ravnopravno sa drugim jugoslovenskim narodima i zemljama učestvuje u odlučivanju o stvaranju zajedničke države jugoslovenskih naroda i zemalja, u odlučivanju o uslovima ujedinjenja, o obliku zajedničke države, njenom ustrojstvu i položaju Crne Gore u njoj.

Očigledno to potvrđuju, pečatiraju, činjenica da Crna Gora ni kao država, ni kao politička zajednica građana, nije bila pozvana, ni imala predstavnika u pregovorima o ujedinjenju, vođenim od 28. novembra do 1. decembra, ni u činu usvajanja Beogradskog pakta o ujedinjenju 1. decembra 1918. godine, kojim je stvorena država jugoslovenskih naroda i zemalja pod imenom Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca. I činjenica da Prestolonasljednik Aleksandar Karađorđević u Proklamaciji o ujedinjenju nije pomenuo Crnu Goru ni crnogorski narod. U njoj doslovno piše: „…proglašavam ujedinjenje Srbije sa zemljama nezavisne države Slovenaca, Hrvata i Srba u jedinstveno Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca“. To znači da je Crnu Goru tretirao kao „dodati priključak Srbiji“, čemu je težio, kako piše njegov biograf u knjizi Pašić i Srbija..

Odluka Podgoričke skupštine dala je legitimitet tom isključenju Crne Gore iz čina ujedinjenja, iz kruga konstituenata stvorene države.

Priključak Srbije

Motivi i ciljevi ustanovljenja Podgoričke skupštine i donošenja njene Odluke su stvaranje velike Srbije, što takođe potvrđuje njihovu identifikovanu sadržinu i smisao.

Odluku kojom je ukinuta država Crna Gora i „kao priključak dodata Srbiji“, dakle, donijela je nelegalna i nelegitimna Podgorička skupština, čiji su personalni sastav činili članovi koji nijesu izabrani od naroda na demokratski i zakonu saglasan način. Zato je nelegalna i nelegitimna, bez obzira na njenu sadržinu. A njena sadržina nema ni pravno, ni demokratsko utemeljenje, ni u međunarodnom ni u unutrašnjem poretku.

Srž Odluke Podgoričke skupštine suprotan „vjekovnoj težnji naroda Crne Gore“ i suštini jugoslovenske ideje

Istorijska je i neporeciva istina da je ujedinjenje svih jugoslovenskih naroda u jednu državu stvorenu i sa državnim uređenjem saglasnim izvornoj jugoslovenskoj ideji. To je sadržaj koji je iskazivan odrednicom „vjekovna težnja naroda Crne Gore“. To je, bez sumnje, podrazumijevalo zajedništvo i sa Srbijom u tako stvorenoj jugoslovenskoj državi i sa takvim državnim uređenjem.

To je bila težnja naroda Crne Gore i prije Podgoričke skupštine i za vrijeme njenog rada.

Sadržina, smisao i cilj te težnje, jugoslovenske ideje, je: svi jugoslovenski narodi i zemlje ujedinjuju se u jednu jugoslovensku državu, zajednički odlučuju o stvaraju te države, utvrđuju njen oblik vladavine i njeno državno uređenje. O tome odlučuju slobodno i u odnosima uzajamnog poštovanja posebnog subjektiviteta svakoga naroda i svake zemlje i ravnopravno. Sa uzajamnim uvažavanjem identiteta, nacionalnog i državnog, kulturnog i svakog drugog. Bez podređivanja drugog. Bez samovoljnog i protivpravnog preuzimanja vlasti na teritoriji jednog entiteta od bilo kog drugog entiteta. Svi narodi i sve zemlje u zajedničkoj državi zajednički i u odnosima ravnopravnosti odlučuju o položaju svakog ko se ujedinjuje u zajedničku državu. Sve to činiti sa ciljem uvećanja slobode svakog i svih i ubrzanja ekonomskog i ukupnog društvenog napretka svih.

Listovi jednog pupoljka

Simbolično u pjesmi Mickijevića, koja se nalazi u svim čitankama na jugoslovenskom prostoru, pjesmi koja djelove te jedne države jugoslovenskih naroda i zemalja identifikuje kao „listove jednog pupoljka“. Kao samostalne i slobodne listove za prirodno razvijanje, a ujedinjene u cjelinu.

Samo sa takvom sadržinom i ciljem jugoslovenska ideja je „velika ideja humanističkog značaja“, kako je okarakterisana.

Jedan rukavac izvora ideje sa tom sadržinom i ciljem je i u Crnoj Gori. Sa tom sadržinom i ciljem jugoslovenska ideja je oduševljavala narod Crne Gore. Sa tom sadržinom, dominantno je prihvaćena u Crnoj Gori. Ta ideja jeste istorijski progresivna. Za autora ovog studijskog rada to je nesporno i sada poslije razbijanja šestočlane federativne Jugoslavije, iako je izgovoreno i napisano mnogo riječi da se dokaže da je „Jugoslavija grobnica“ ovoga ili onoga jugoslovenskog naroda.

Jugoslovenskoj ideji, dakle, suprotni su: isključenje od drugoga ili drugih bilo koje države ili zemlje na jugoslovenskom prostoru ili bilo kojeg jugoslovenskog naroda iz procesa odlučivanja o ujedinjenju, utvrđenju karaktera i koncepta državnog ustrojstva države koja se stvara ujedinjenjem; desubjektiviziranje i bezimeno unitarističko utiskivanje i inkorporiranje u državu koja se stvara bilo kog naroda ili zemlje; bilo kome oduzimanje identiteta, individualnog subjektiviteta, političko-narodnosne, kulturne i druge samobitnosti.

Ukupna istorijska situacija 1918. nije zahtijevala, niti nalagala, pogotovu ne imperativno, odbacivanje koncepta i sadržine jugoslovenske ideje, niti radikalno mijenjanje bilo kojeg segmenta njene sadržine. Da se njenim odbacivanjem ili pod njenom firmom sprovodi i ostvari bilo čija velikodržavna ideja ili pijemontska uloga. To znači, nije zahtijevala, ni nalagala, da se vrši destrukcija crnogorstva u narodnosno/nacionalnom i kulturnom značenju. crnogorska istorijska, kulturna, nacionalna, političko-državna posebnost; posebna samobitnost crnogorskog naroda. Jer se bez toga mogla demokratski stvoriti jugoslovenska država, budući su se i država Crna Gora, kao i sve druge jugoslovenske zemlje, izričito i neopozivo opredijelile za državu saglasnu jugoslovenskoj ideji.

Jugoslovenska ideja

Naprotiv, istorijska situacija 1918. godine usmjerila je sve jugoslovenske narode i zemlje, takođe narod Crne Gore i njegovu državu, njihova zvanična vođstva, da zajednički stvore jednu državu jugoslovenskih naroda i zemalja i da time, u organizaciono-institucionalnom smislu, ostvare jugoslovensku ideju.

Crna Gora nije imala istorijski opravdanog razloga da bude van procesa realizovanja jugoslovenske ideje. Čak i da je imala interes za to i da je htjela da bude van nje, tadašnje vrijeme (1918) i sve okolnosti diktirali su Crnoj Gori da mora biti u sastavu države koja se stvori realizacijom te ideje. Protiv toga nije bio nijedan relevantan činilac u Crnoj Gori. Možda samo usamljeni pojedinci. Protiv toga nijesu djelovali ni protivnici izvršenja Odluke Podgoričke skupštine. Naprotiv, i oni su bili za to opredjeljene. To dokazuje sadržina naprijed citiranog Protesta 250 Cetinjana upućenog 21. novembra Podgoričkoj skupštini. U njemu se, naime, izričito iskazuje opredjeljenje za ujedinjenje Crne Gore sa drugim jugoslovenskim narodima „ruku pod ruku i ravnopravno sa Srbijom“. Citirana sadržina iz knjige Jovana Ćetkovića, takođe kazuje da je na više mjesta, spontano i nepovezano, iskazivano opredjeljenje građana u procesima izbora sastava Podgoričke skupštine, da su za zajedničku državu u kojoj se neće izgubiti subjektivitet i ime Crne Gore.

Kralj Nikola u Proglasu, objavljenom 8/21. oktobra 1918. godine, takođe je dao zvaničnu izjavu koja glasi: „Braćo, sa najvećim zanosom, radošću i oduševljenjem danas izjavljujem da želim, a uvjeren sam da istu želju ima sav moj vjerni narod u Crnoj Gori, da naša mila Crna Gora bude sastavni dio Jugoslavije, da časno uđe u jugoslovensku zajednicu, kao što je časno i do kraja ratovala i stvarala“.

To su istorijske istine.

Unionisti, ali za republikanski oblik zajedničke države

Idejne vođe i udarne akcione pesnice unionista, Marko Daković i Jovan Đonović, jugoslovensku ideju takođe nijesu shvatali kao desubjektivizirano „podređivanje Crne Gore dinastiji Karađorđevića ili bilo kojoj drugoj dinastiji“. Borili su se za republikanski oblik vladavine zajedničke države. To je bio razlog da im srpska politika, posredstvom vojske, onemogući dolazak na sjednice Podgoričke skupštine.

http://www.pobjeda.co.me/citanje.php?datum=2011-03-09&id=203203

Ovaj unos je objavljen pod Uncategorized. Zabeležite stalnu vezu.

Jedno reagovanje na „Mi više nijesmo Crnogorci nego Srbi“

  1. Crnogorci su Srbi, samo neiskreni

    Balkanske rasne teorije nisu domaci proizvod; one su prvi put stvorene od strane habsburskih propagandista i stratega u okviru njihovih napora za podelu Srba. „Samo sloga Srbina spasava“, mozda je najtuzniji nacionalni moto koji je ikada postojao, zato sto su Srbi u toku svoje istorije uvek bili podeljeni. Trajna politika Vizantije, Venecije i Turske, bila je da nadje lokalne saveznike koji bi pomogli u pokoravanju Crne Gore i ostalih srpskih zemalja.„Crnogorci su deo srpskog naroda – etnicko poreklo im je srpsko. Boreci se dugo protiv Turaka, uspeli su da u 19. veku stvore drugu srpsku državu. Ta cinjenica – sticanje državnosti – presudno je uticala da u 20. veku proglase sebe nacijom i tako srpsko nacionalno bice podele na dva nejednaka dela“. U odnosu Srbije i Crne Gore razlike su samo u državnosti. Reč je o dva istorijska ishodišta podjednako srpske državnosti, a ne i dva etnolingvistički, verski i kulturno različita naroda. Stara Rimska Dioklea, od sedmog veka slovenska Duklja, od jedanaestog srpski Zeta, a od petnaestog još Srpskija Crna Gora jeste srpskih država uz more, kao što je Raška srpskih država u unutrašnjosti. Obje su i prethodnice i nasljednice nemanjićkog kraljevstva i carstva, svetosavskog pravoslavlja, iste epske tradicije i zajedničke borbe za oslobođenje i ujedinjenje. I u Zeti i u Raškoj došlo je do etnobiološkog stapanja romanizovanih starosjedilaca s brojnim slovenskim doseljenicima, ali bez suštinske razlike u etnogenezi Crnogoraca naspram ostalih Srba. Jer, čak ako je posrbljeni etnoamalgam u Zeti isprva i sadržavao više ilirskih, a onaj u Raškoj više tračanskih primjesa, sve se to, poslije Kosovske bitke, izmiješalo i izjednačilo masovnim seobama iz moravsko-vardarskih dolina u planinske vrleti Crne Gore, a otuda, naročito u osamnaestom i devetnaestom veku, natrag u plodnije predjele moravske Srbije.Napomenimo da su i Njegoš i Vuk, kao i Stjepan Mitrov Ljubiša, Marko Miljanov i kralj Nikola Prvi, osjećali Srbima, i to emfatično i deklarativno.Prilikom proglašenja Crne Gore za kraljevinu 28. avgusta 1910. godine, kralj Nikola kaže sledeće: „Svjestan slavne uloge ovih naših stranica u istoriji srpskoga naroda za vreme moćnih kraljeva i gospodara negdašnje Zete, kolijevke slavnih Nemanjića …, ja odobravam … da se obnovi staro kraljevsko dostojanstvo mojoj državi … ja primam kraljevsko dostojanstvo tvrdo uvjeren da će sve Velesile sa blagovoljenjem pozdraviti, pored jedne Kraljevine u Srpskom Podunavlju, ovu drugu u Srpskom Primorju …, a Slovenstvo i svi Srbi kao jedno još više jemstvo za opstanak i bolju budućnost Srpska plemena .. “ Sam Kralj Nikola,na koga se pozivaju Crnogorski separatisti je napisao Crnogorsku himnu ‘Tamo onamo’ gde se samo spominje Srpski rod.1916 god Crna Gora biva okupirana od Austro-Ugarske,a kralj Nikola bezi u inostranstvo.Mnogi ljudi u Crnoj Gori su to doziveli kao izdajstvo,videći Srpskog Kralja Petra koji je ostao uz svoju vojsku,i koji je odbio predaju. Srpska vojska je 1918 oslobodila Crnu Goru.Da je zetski kralj Mihailo bio zaista srpski vladar, on bi se danas, a ne Stevan Nemanjić, nazivao Prvovenčanim.Separatisti ili ne znaju ili namjerno previđaju da je Mihailo od pape dobio samo kraljevsku titulu i nepotpune kraljevske znake, a Stevan i titulu i krunu i ličnu posjetu papskog legata. Zato je on Prvovenčani. Kralj Mihailo Vojisavljevića nikada nije bio krunisan.Prvu crnogorsku državu, slovensku Duklju, staru oko 200 godina sa svojih osam kraljeva i pet kneževa dinastije Vojislavljevica, srušio krajem XII vijeka raški župan Stefan Nemanja. Stub dukljanske države, Barska nadbiskupija, takodje bila urušena i nadbiskup je morao pobjeći u Dubrovnik. Sve ovo kažu Nemanjini sinovi Sava i Stefan Prvovencani.Druga crnogorska dinastija Balšica obnavlja svoju državu Zetu sredinom XIV vijeka. Tada su vratili dostojanstvo Barskoj nadbiskupiji, ali i prihvatili Zetsku pravoslavnu mitropoliju, nazivanu i arhiepiskopija. Pravoslavlje je neodvojivo od Cetinjske mitropolije, koja je starija od crnogorske države.Mitropolija je do sredine 19. veka bila najvažnija institucija na ovim prostorima.Tada je ustupila primat državi, ali time nije završila svoju istorijsku ulogu..Pravoslavlje, Rusija i Srbija su tri bitna činioca u povijesti Crne Gore. Crnogorci su se kleli u sva tri, ali nikada iskreno, već prema potrebama koje su im nametali siromaštvo, borba protiv Turaka, i nimalo lak život u planinskim bespućima. Tito je bio testamentalni izvršilac Habsburške politike, a današnja Amerika dovršava ono što je on započeo. Nekada je Crnom Gorom hodio veliki Njegoš a sada je crnogorski ili dukljanski nacionalni pisac njegova potpuna negacija – Jevrem Brković.On je formulisao politiku `Montenegrinstva`…Politika crnogorske vlasti vec godinama na sve nacine pokušava da dokaže nacionalnu samostalnost, tako što osniva posebnu crkvu, menja jezik i pismo i na sve nacine želi da izbriše iz zemlje svaku pomisao na srpstvo, pa u to ime menjaju cak i pravopis svog najveceg pesnika Petra Petrovica Njegoša, unoseci nova „crnogorska“ slova pesniku koji se izjašnjavao kao Srbin.Crnogorska pravoslavna crkva nastala je 1993. godine, a zvanicno je registrovana tek sedam godina kasnije i to u policijskoj stanici. Odeljenje za bezbednost Cetinja izdalo je uverenje 17. januara 2000. godine da je prijavljeno „osnivanje vjerske zajednice crnogorske pravoslavne crkve sa sjedištem na Cetinju, Gruda bb?“,a policija vrši nezapamceno nasilje nad sveštenstvom i monaštvom pravoslavne crkve.Srbi iz Crne Gore tvrde da to nije ideja koja je potekla iz Crne Gore, vec se radi o ideji koja se gura iz Vatikana i to sa jednom jedinom željom da prostorom Crne Gore zagospodari papina ruka. Vatikan se vekovima unazad trudi da proširi svoj uticaj na prostoru gde žive Srbi.Podrška razbijanju SFRJ krenula iz Vatikana, oko priznavanja Hrvatske i podrške Hrvatima sve vreme postojao dogovor Pape Jovana Pavla Drugog i nemackog ministra spoljnih poslova, Ditriha Genšera.Srbi su proterani iz Hrvatske, a nešto kasnije u BiH i bombardovani. Danas i većina Crnogoraca, koja se zacelo oseća Srbima i ne želi raskid sa Srbijom, nastoji da očuva svoju drevnu i ponosnu državnost, ali u ravnopravnoj zajednici sa Srbijom. NIKADA nije postajala Crnogorska nacija,niti će postojati.Postoji država Austrija,ali ne postoji Austrijski etnicitet,niti Austrijski jezik.Nema Bavarskog naroda,niti Sicilijanskog.Kad god su Crnogorci bili deo iste drzave sa ostalim Srbima, bili su u stanju da se brane od agresora, ali kada su bili odvojeni od svoje brace, postojao je rizik od potpadanja pod uticaj neke od velikih sila: Vizantije, Turske, Venecije, Austrije, a ovih dana, i NATO pakta ili Amerike. 

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se /  Promeni )

Google photo

Komentarišet koristeći svoj Google nalog. Odjavite se /  Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se /  Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se /  Promeni )

Povezivanje sa %s